Lista zadań, która miała pomóc, a skończyła jako dzieło literackie
🌀
Lista zadań to podobno fundament produktywności.
Spisujesz wszystko, co masz do zrobienia, odhaczasz punkt po punkcie i dzień sam się układa.
Przynajmniej w teorii.
W praktyce lista powstaje z rozmachem.
Najpierw rzeczy „pilne”. Potem „ważne”. Potem takie, które „nie są pilne, ale dobrze byłoby je w końcu zrobić”.
Na końcu dopisek: kupić długopis, bo ten znowu nie pisze, mimo że długopis leży obok.
Sama lista wygląda świetnie.
Jest logiczna, przejrzysta, czasem nawet ma kolory.
Czujesz ulgę. Myśli się uspokajają. Chaos na moment siada na krześle i mówi: „okej, ogarnięte”.
I wtedy przychodzi moment konfrontacji.
Patrzysz na listę i nagle każde zadanie wydaje się równie ważne.
Albo zupełnie nieważne.
Albo takie, które najlepiej zrobić… ale nie teraz.
Od czego zacząć?
Od pierwszego punktu, który jest duży i poważny?
Czy od trzeciego, bo szybciej pójdzie i będzie można odhaczyć?
A skoro już trzeci, to czwarty przypomniał o piątym, który wymaga internetu, a skoro internet, to tylko sprawdzę jedną rzecz…
Lista leży obok.
Cierpliwa.
Jakby wiedziała, że jej główna rola została już spełniona — została stworzona.
Bo lista zadań przy ADHD często nie jest narzędziem realizacji.
Jest narzędziem regulowania napięcia.
Pomaga wyrzucić myśli z głowy na papier, żeby przez chwilę było ciszej.
Problem w tym, że mózg nie zawsze chce iść liniowo.
On działa skokami, skrótami, dygresjami.
Plan A nagle zmienia się w plan F, który prowadzi do pomysłu Z — bardzo ciekawego, ale kompletnie nie związanego z listą.
I to nie jest lenistwo.
To nie jest brak ambicji.
To sposób działania, w którym porządkowanie bywa ważniejsze niż samo wykonanie.
Dlatego czasem lista zadań działa idealnie.
A innym razem… po prostu jest.
Jak obietnica, że kiedyś się tym zajmiesz.
I może właśnie dlatego tak często mówisz sobie:
Zaraz to zrobię.
Bo wiesz, że w końcu zrobisz.
Tylko niekoniecznie w tej kolejności.
🌀 Ciąg dalszy nastąpi.
(Lista tematów na kolejne odcinki już istnieje, oczywiście.)
🌀
